داستان های «سیاوش و سودابه»، «یوسف و زلیخا» و «هیپولیت و فدرا» در میان ملل جهان شهرت ویژه ای دارند. طرح اصلی اغلب این داستان ها چنین است که همسر پادشاه یا بزرگی، عاشق ناپسری یا پسرخوانده خود شده و عشق و تمایلات خویش را بدو ابراز می کند؛ اما پسر به سبب پاک دامنی و وفاداری به پدر یا پدرخوانده خویش به خواهش های نامادری هوس باز، پاسخ نمی دهد. زن نیز با توطئه چینی و نیرنگ در پی انتقام برمی آید و پدر را می فریبد تا مجازات و آزارهای سختی را بر پسر خود روا دارد. در مقاله حاضر، نخست موارد گوناگون عشق میان نامادری و ناپسری در روایات اساطیری، ادبی و تاریخی ملل مختلف به کوتاهی، نقل و سپس به مقایسه آن ها با یک دیگر پرداخته شده است؛ پرداختن به دلیل یا دلایل اساسی طرح گسترده این چنین داستان هایی در میان ملل مختلف، از مباحث دیگر این پژوهش است.

اقوام هند و ایران از دیرباز دارای مشترکات فرهنگی بوده اند. بررسی تطبیقی شخصیت ها و کارکردهای آنها در داستان های سیاوش و رامایانا، گویای بخشی از این فرهنگ مشترک است. از جمله عناصر مشترک این دو داستان، کنش ها و ویژگی های مشترک شخصیت هاست. در این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی کوشیده ایم شخصیت های دو داستان مذکور را بر اساس ویژگی ها و کنش های مشترک تطبیق دهیم. با تکیه بر این هدف، به این نتیجه رسیدیم که شخصیت هایی مانند سیاوش و رام در وفاداری به پدر، دنیاگریزی و...، سودابه و کیکئی در نیرنگبازی، حسادت، دشمنی با ناپسری و...، کاووس و جسرت در دودلی میان زن و فرزند، گیو و هنومان در بیباکی، تنهایی رفتن به درون دشمن و گذشتن از آب، افراسیاب و راون در قدرت طلبی و جهان آشوبی، فرنگیس و سیتا در گرفتار شدن به وسیله افراد ستمگر، کیخسرو و لو و کش در بالیدنشان در جای دیگر و بازگشت به وطن و پیران و والمیکی در خردورزی و نگهداری از شاهزادگان به هم شباهت دارند.